<p>
Plemiona Mursi - Jacek (businessman)

O plemieniu Mursich nie wiedziałem zbyt wiele przed przyjazdem do Etiopii, poza tym, że widziałem ich na zdjęciach. Po 7 dniach wyprawy wizyta w ich wiosce była najmocniejszym jak dotąd przeżyciem… Zaraz po wjeździe do wioski nasze jeepy zostały otoczone przez tłum. Nawet nie wiem, skąd nagle znalazło się koło nas tyle osób. Przed wyjściem z samochodu zdejmuję zegarek i jak inni, zgodnie z zaleceniami, zostawiam w aucie wszystkie kosztowności. Wszechobecna broń i zachowanie tych ludzi zdecydowanie budzą respekt. Ich świat wydaje mi się tak odległy od naszego, codziennego. Gliniane krążki w wargach kobiet, zwierzęce skóry zakończone metalowymi prętami, puszki nawleczone na drut, imitujące naszyjniki owocowe bransolety i pióropusze... To niesamowite, że w dzisiejszych czasach można jeszcze znaleźć takie miejsca na ziemi.

 


Powitanie - Jacek (businessman)

Na zdrowie! - próbujemy lokalny alkohol. Tłoczony z kukurydzy lub manioku. Mocny. O smaku lepiej nie wspominać, ledwo przechodzi przez krtań. Mając na uwadze, że to lokalny rarytas, nie odmawiam. Nie pije chyba tylko Marcin. Nawet kierowca korzystając z okazji wychyla jedną szklaneczkę.

 

Bull Jump - Krzysztof (fotograf)

Wyobraź sobie najdziwniejsze sztuczki, jakie czasami wpadają do głowy kobietom, by tylko zwrócić na siebie uwagę mężczyzny plus to, że jesteś w Afryce w gościnie u lokalnego plemienia, żyjącego zgodnie z tradycjami… Przyznam, że nie wiedziałem, czego mam się spodziewać po wizycie w jednej z wiosek, kiedy mieliśmy być świadkami takiego publicznego prowokowania mężczyzn przez miejscowe kobiety. To, co zobaczyłem, wywołało we mnie mieszane uczucia. One proszą się o chłostę!! A wszystko po to, by czuć się i wyglądać atrakcyjnie. Ale za to młody, prężny kandydat na męża będzie mógł wybrać sobie tę jedyną. Zanim tego dokona, musi pokonać nietypowy maraton przez płotki. Zamiast płotków musi jednak zmierzyć się z grzbietami sześciu byków. I uwaga – nie może upaść! To przynosi pecha. Cała ceremonia zwana Bull Jump wygląda bardzo nietypowo, ale muszę przyznać - bardzo widowiskowo!! Całe szczęście – to tylko miejscowy obyczaj i żaden z nas nie musiał próbować tego na własnej skórze…

 

Góry Siemen - Krzysztof (fotograf)

To było to, na co czekałem podczas tego wyjazdu. Góry Siemen. Czytałem o nich nieskończoną ilość razy. Są piękne! Jedne z najwspanialszych na ziemi. Przez całą wędrówkę niosę 15 kg sprzętu fotograficznego, jednak zapierające dech w piersiach widoki wynagradzają mi to całkowicie. Cisza, spokój. Skalne granie, pasące się dzikie kozice, pawiany (dżelady), a nad nami szybujące ogromne ptaki. Wspaniałe, majestatyczne miejsce. Na pewno będę chciał kiedyś tu wrócić!

 
Zabawa w wojnę - Paweł (buisnesman)

Nasz przewodnik uprzedzał nas, że spotkanie z Mursi będzie nieco odmienne od tych, z którymi mieliśmy do czynienia do tej pory. Może nie powiedział tego wprost, ale bazując na dotychczasowych doświadczeniach wyrobiłem sobie pewne zdanie na ich temat. Agresywni, dzicy i bardzo łasi na kasę. Co jednak zwróciło moją szczególną uwagę, to dzieci. Dzieci, które raczej wyglądały jakby bawiły się w wojnę. Jeden chłopiec trzymał w rękach wielkiego w stosunku do jego wątłej postury „kałacha”. SZOK. Wyglądał, jakby czuł się z nim najbardziej naturalnie jak to tylko możliwe. Tak chyba było. W głębi duszy modliłem się, by dzieciaki nie zaczęły swojej zabawy traktować zbyt serio.

 

Imet Gogo - 3926 m. n.p.m. - Paweł - buisnesman

Z wyjazdu na pewno zapamiętam wędrówkę w górach. Nie było łatwo. Powyżej 3000 m. z każdym krokiem zmęczenie daje się we znaki. Nogi jakby cięższe. Z trudem łapałem powietrze, a pokonanie każdego odcinka kilkuset metrów stawało się nie lada wyzwaniem. Ostatniego dnia zwieńczeniem trudów była kulinarna uczta, na którą kucharz przygotował kupioną od mieszkańców kozę. Dawno nie miałem takiego apetytu jak tego wieczoru. Zasnąłem jak dziecko.

 

Obiad w wiosce Hammerow nieopodal Turmi - Marcin (informatyk)

Prawie na kolanach wchodzimy do jednej z chat, w której mieszka przyjaciółka Pawła z dawnych lat - Ghadi. W środku 3 kobiety. Dzieci kręcą się na górze. Sa mili – uśmiechnięci – jakże inni od Mursich, których widziałem nie tak dawno. Odziani w kozie skóry przystrojone koralikami. Siadamy na słomianych matach. Po chwili dostaję do rąk parujący napój w naczyniu przypominającym miskę (tykwa). – Buna! – tutejsza kawa. Następnie jakaś mamałyga na ciepło – ziarna zmieszane z mąką i wodą, którą częstujemy się wspólnie. Brr... kawa była lepsza, ale nie odmawiam, aby nie obrazić gospodarzy. Nie spieszymy się, czas płynie wolno. Staram się dyskretnie uchwycić aparatem mijające chwile. Przez moment czuję, że mamy kontakt z tymi odciętymi od reszty świata ludźmi – tak jakbym zyskiwał nowych serdecznych przyjaciół.

 

Nocleg u Bana - Marcin (informatyk)

Dzisiaj zamiast słońca obudziły mnie dziwne odgłosy (i wyjątkowo nie były to kury). Ostrożnie wystawiłem głowę przez namiot. Kilkoro mężczyzn z plemienia Bana siedziało obok naszych namiotów szepcząc między sobą. Po chwili zebrała się ich pokaźna grupa. Czasami ciężko mi odczytać z twarzy Afrykańczyka, co siedzi mu w głowie. Poważni, dostojni, uzbrojeni... Po chwili okazało się, że przyszli tylko pohandlować!

 

Ochrona - Mateusz (informatyk)

W Etiopii chyba wszyscy noszą broń. Pytam, czy coś nam grozi, filigranowego Etiopczyka, ściskającego w ręku karabin – chyba jeszcze z czasów I wojny światowej... – On nie mówi po angielsku! A To na wszelki wypadek - pada odpowiedź z ust przewodnika – Rząd tworząc park narodowy na tych terenach nie chciał wysiedlać ich lokalnych mieszkańców. W zamian zaoferował im pracę – dodaje.

Tak więc oprócz ochroniarza towarzyszą nam dwa muły i ich opiekunowie, kucharz i przewodnik. Pokaźna gromadka. Wszyscy skąpo odziani, w plastikowych sandałach, mkną przed nami niestrudzeni. Z uśmiechem spoglądam na swoje górskie buty, kupione przed wyjazdem.

 

Klasztory - Mateusz (informatyk)

Monastyry Bahar Dar – wstęp tylko dla mężczyzn. Nie mieliśmy tego miejsca w planach, decyzję podjęliśmy spontanicznie. Budowle z XIV w. położone na wyspach, znajdujących się na wielkim jeziorze Tana, robią wrażenie. Mnisi, którzy tu mieszkają, pokazują dawne księgi spisane w starodawnym języku Gez, zakurzone relikwie: krzyże, korony i inne skarby. To jak kolebka chrześcijaństwa. Pod wieczór, o zachodzie słońca, wracamy do hotelu, przecinając tafle jeziora rozpędzoną motorówką. W oddali papirusowe łodzie i pelikany – inny świat.

</p>
 